Þriðjudagur: Næs

Össur Skarphéðinsson var svalur á fundi allsherjarráðs Sameinuðu þjóðanna í gær. Hann fjallaði um þróunaraðstoð og umhverfismál og framlag Íslendinga til þeirra málefna og hann lýsti því yfir að Íslensk stjórnvöld styddu stofnun sjálfstæðs ríkis Palestínumanna. Það var djörf (en að mínu mati sjálfsögð) yfirlýsing og gengur lengra en flestir kollegar hans í nágrannaríkjum okkar þora að gera. Með þessu stillir Össur okkur Íslendingum á þann stall sem ég vil sjá okkur vera á í augum ríkja heims, sem friðelskandi og umhverfisvæn þjóð sem beitir sér fyrir mannréttinum og gegn misrétti, óháð skoðunum ráðandi ríkja. Ég vona Össur og komandi ráðherrar muni halda okkur á þessum stalli að þessi tónn muni óma frá Íslendingum um komandi framtíð.

---

Annars var búslóðin okkar sótt í morgun svo nú er eiginlega allt klárt fyrir flutning frá Svíþjóð. Nokkur tilhlökkun að flytja, svona þannig séð. Þó í aðra röndina langi mann ekkert að yfirgefa Svíþjóð. En það er ekki á allt kosið.

Undarlegar afleiðslur

Það er margt skrítið í þessum heimi og sumt jafnvel ofar mínum skilningi. Mér finnst til dæmis óskiljanlegt að ef ég t.d. gagnrýni skilaboðin sem felast í þessari mynd

sé hægt að túlka það á þann veg að ég vilji að konur eigi frekar að líta svona út:

Ég einfaldlega fatta það ekki.

Íslenska þrjóskan

Jæja, það þurfti að koma til þess að Bandaríkjamenn beittu þvingunum vegna hvalveiða Íslendinga. Sama hvað mönnum finnst, hvort það sé vottur um hræsni eða tvískinnungshátt Bandaríkjamanna, hvort þessar veiðar séu löglegar skv. einhverjum skilgreiningum og veiðarnar sjálfbærar eða hvað fólki finnst um hvalveiðar yfir höfuð, er sorglegt að það hafi þurft að koma til þessa. Vegna þess að þessar veiðar virðast engu raunverulegu máli skipta fyrir Íslendinga.

Mér virðst málflutningurinn mestmegnis snúast út á að Íslendingar eigi rétt á að veiða hvali í eigin lögsögu og að önnur ríki hafi ekkert með að vera að skipta sér af því. Og ef önnur ríki skipta sér af því, þá verða menn enn þverari í þessari afstöðu sinni, og dettur ekki í hug að gefa sig, í einhverri undarlegri þrjósku sem blásin er upp af  ömurlegu þjóðarstolti.

Og nú hótar Bandaríkjaforseti okkur og þá er nú viðbúið að þetta lið sýni enn meiri þvermóðsku og neiti nokkurn tíma að gefa sig.

Annars er stórundarlegt að ríkisstjórn, þar sem sjávarútvegsmál eru undir stjórn svokallaðs græningjaflokks, skuli halda hvalveiðum til streitu og, ekki nóg með það, verja þær fram í rauðan dauðann.

Obama waives sanctions on Iceland whaling

Búnsósulandið

Ég nenni ekki að gagnrýna íslenska fjölmiðla. Bendi þess í stað á stórgóða fjölmiðlarýni Marra á Smugunni. Nei, ég ætla þess í stað að fjalla um hina stórgóðu fjölmiðlun hér í Svíþjóð. Svíar eru meistarar í gerð sjónvarpsefnis og skarar þar sænska ríkissjónvarpið (SVT) framúr. Umræðuhefðin hér í Svíþjóð er nefnilega upplýst og gagnrýnin samræðuhefð, eins og ég hefi nefnt áður á þessum bloggi, þar sem hlutirnir eru ekki bara málaðir svart og hvítt heldur reynt að nálgast viðfangið frá mörgum hliðum.

Ég get, og mun, fjalla um nokkra þætti í sænska sjónvarpinu sem íslenskt fjölmiðlafólk getur tekið sér til fyrirmyndar en nú ætla ég að fjalla um einn þátt sem ég sá um daginn: Landet Brunsås, sem mætti kalla Brúnsósulandið á gamla góða. Þættirnir snerta kannski ekki íslenska þjóðarsál beint, enda fjalla þeir um sænska matarmenningu. En það er þó margt sameiginlegt með sænskri og íslenskri matarmenningu, t.d. gengdarlaus kjötneysla og áhersla á unnar matvörur. Í þættinum er kafað í matarmenningu landans, ráðist á mýtur og hlutirnir settir í samhengi. Þetta er þjóðfélagsgagnrýni sem kemur við kauninn á fólki því ráðist er á allt að heilaga stund á hverju heimili, kvöldmatartímann og persónulegar venjur.

Þessir þættir eru ágætis dæmi um ákveðið stef sem er áberandi í sænskum fjölmiðlum: Beitta samfélagsgagnrýni.
Svíar virðast óþreytandi við að benda það sem miður er og betur mætti fara. Þeir spyrja sig í sífellu: Er þetta rétt, er þessu best hagað svona, getum við gert betur, hvers vegna eru hlutirnir svona? Samt sem áður, og líklega þess vegna, búa Svíar í einu huggulegasta og öruggasta samfélagi veraldar. Það er ekki vegna þess að þeir séu svo óskaplega ánægðir með sjálfa sig og nota hvert tækifæri til að upphefja sig (slíkt er beinlínis bannað samkvæmt óformlegum venjum samfélagsins). Nei, þeir gagnrýna hátt og snjallt, og ekki með því að rífast um hlutina, nei, heldur ræða þá. Þetta mega Íslendingar temja sér og íslenskir fjölmiðlar ýta undir.

(En auðvitað eru Svíar óskaplega ánægðir með sig sjálfa í laumi.)

Hér er svo linkurinn á þættina. Veit svo sem ekki hvort hægt sé að horfa á þetta fyrir utan Svíþjóð.

Tack fyrir.

Önnur færsla sem lenti í Drafts:

Kona í síðum kjól stendur á brúnni og horfir hugsandi niður í grábrún síkið. Við hliðhennar stendur sonur hennar, fimm ára á að líta og borar í nefið. Maður á hjóli reykir pípu. Heldur með annari hendi við stýrið en heldur á dagblaði í hinni. Bátur liðast hjá, fagurgulur með, nýlega málaður.

Ég sit við skrifborðið á þriðju hæð og fylgist með út um gluggann.

Svona er dagar mínir, sjúkir en fagrir.

Gömul færsla sem ég fann í drafts:

Hér er skítkalt. Sem er gott. Ég kann ákaflega vel við kulda, það er sé ég í stakk búinn fyrir hann. Það er ósköp notalegt að þeysast um á hjólinu og finna kuldann bíta í kinnarnar á meðan aðrir partar líkamans eru vel varðir gegn honum. Þökk sé vetrarjakkanum góða, hlýjum gallabuxum, vetlingum og húfu var ég eins og grænn riddari á brúna fáknum mínum. Á svona dögum er Amsterdam sérlega falleg.

Ég reit grein um þjóðsönginn á selluna í dag. Hafði svo margt að segja að ég náði ekki að segja allt sem ég vildi segja. En ég segi það bara seinna. Annars hef ég bara fengið heilmikið respons vegna greinarinnar, sem er gott

Góður dagur, annars, hófst á kvikmyndinni Incident at Loch Ness sem Zak Penn leikstýrir og fjallar um Werner Herzog sem leikur sjálfan sig í myndinni. Eitt orð (svo ég vitni í MVB): Brilljant!

Svo hitti ég hina huggulegu Jóhönnu frá Svíþjóð á bókasafninu hvar við sátum og lærðum saman, sem var gaman.

Í kvöld verður horft á Weapons of Mass Deception.

Góðar stundir

Haustverkin

Það er farið að hausta og á þessum tíma hefst nýr kafli eins og vanalega. Þá fer maður að setja sér markmið og heit af ýmsu tagi. T.d. er ekki óalgengt að bloggarar ákveðið að fara að blogga meira og breyta útlitinu á bloggnum sínum og henda inn nokkrum færslum með litlu millibili, kannski í eina til tvær vikur. Þetta hef ég gert á hverju ári og verður ekki brugðið út af vananum nú. Svo hér koma hinar árlegu breytingar á ritstjórnarstefnunni. Á ritstjórnarskrifstofunni hefur verið ákveðið að auka við efnistök á þessum bloggi og verður nú í vetur helgað eftirfarandi, ekki í neinni tiltekinni stigsröð:

Bjórbruggun
Í afmæligjöf frá Jóhönnu fékk ég m.a. bók um bjórbruggun. Ég hef verið að blaða í bókinni og hún virðist stórgóð, skýr og skemmtilegt og blæs í mann áhuga og innspírasjón. Mun ég skrá niður bruggkladdann hér.

Málfræði
Eins og ávallt verður fjallað um mál, málnotkun og málfræði. Jafnvel þýðingar og staðfæringar.

Umhverfismál
Röflað verður um umhverfismál og sjálfbærni eins og kostur er.

Nói
Uppvöxtur drengsins mun jafnvel fá sitt pláss.

Önnur mál Eftir því sem ástæða er til. En reynt verður að halda sér við meginefnistökin hér að ofan.


Svo þið lesendur þessa bloggs hafið til margs að hlakka og er ég viss um að umræðan í ummælakerfinu verði líflegri en nokkrusinni fyrr.

Talið

Við feðgar fórum yfir tvívaramælt lokhljóð, fráblásið og ófráblásið í dag. Drengurinn hafði þó meiri áhuga á að æfa tvívaramælt sveifluhljóð. Gengur betur næst.

Hvað kostar hvert smit?

Sprauti sig inni á miðstöðinni - mbl.is:

'via Blog this'

Þessu ber kannski ekki að fagna. En þetta er líklega þarfaverk. Annars er biturt að þurfa í lokin að rýna í hvað hvert smit kostar, samfélagið í peningum. Ekki nóg með ógæfu viðkomandi sem smitast. It's all about the money.

Krummi

Oft er talað um hvernig internetið hefur breytt samskiptum fólks. Um netið getur fólk átt í samskiptum á milli landa og heimsálfa án þess að þekkjast nokkuð í raunheimum. Þannig geta myndast sambönd og heilu kunningjahóparnir sem hafa aldrei hist. Það er óþarfi að fara nánar út í þá sálma, en mér er þetta ofarlega í huga núna, því nú um helgina bárust mér fregnir af því að einn slíkur „netkunningi“ minn hafi farist af slysförum fyrir fáeinum dögum.
Þrátt fyrir að ég hafi í raun aldrei hitt hann í eigin persónu slógu mig tíðindi sárlega. Því við höfum í um átta ár átt í nokkuð tíðum samskiptum, í ummælakerfum bloggsíðna og á samfélagsmiðlum ýmiss konar. Ég hef lesið bloggið hans og hann bloggið mitt og höfum þannig fengið innsýn í líf hvors annars. Mér finnst ég því hafa þekkt hann, sem ég á vissan hátt gerði.
Það er skrítið, þegar maður fær svona fréttir af félaga sem maður hefur aldrei hitt, hvað það snertir mann, og að uppgötva að maður á sér í raun vini og kunningja víða um veröld, sem skipta mann máli og koma við sögu í daglegu lífi manns.
Mig grunar að einhverjir lesendur þessa bloggs hafi haft svipuð kynni af honum. Mér finnst því við hæfi að minnast hans hér. Á þessum bloggi hefur hann oft skilið eftir fjörug og stundum klikkuð ummæli, nánast frá upphafi. Nú hefur rödd á netinu þagnað, rödd sem ég mun sakna.

Post

This is a post

Fyrsta dýfan

Tók hjólið hennar Jóhönnu í gær (bremsurnar á mínu eru bilaðar) og tók stefnuna á Askimbadet. Var ekkert búinn að hreyfa mig frá því daginn áður en Nói fæddist og fannst ég verða að koma blóðinu á hreyfingu og reyna dáldið á hjartað og allt þetta. Svo ég tók smá power-hjólatúr. Askimbadet er í um 8 km fjarlægð frá Godhemsplatsen og ég náði að hjóla þangað á um 20 mínútum, sem verður að teljast býsna gott! Þegar þangað var komið var lítið annað að gera en að henda sér í sjóinn. Það var ferlega gott, þó að vatnið hafi verið í það kaldasta (18 gráður). En fullkomin fyrsta dýfa ársins.

Video-bloggur nr. 8

MVI 1670

Laugavegurinn

Enn einu sinni kemur upp hugmynd um að loka Laugaveginum að hluta fyrir bílaumferð í takmarkaðan tíma. Enn einu sinni setur verslunarfólk í götunni sig upp á móti slíkum hugmyndum. Í þetta sinn er sá hópur reyndar í minnihluta, en merkilega stór engu að síður. Ég skil ekki alveg hugsunina á hjá þeim. Þá þykir mér eitthvað vanta í pælingarnar hjá þeim sem vilja keyra niður götuna.

Nokkrir punktar:


• Hversu líklegt er, þegar ég keyri niður Laugaveg og keyri framhjá, t.d. Tiger, eða Bókabúð Máls og menningar eða Fataverslun Guðjóns, að það detti í mig, heyrðu já, mig vantar ostaskera/bók/nærbol og stökkvi inn í búðina. Það er ólíklegt, nema ég finni bílastæði akkúrat fyrir utan, en á því eru nær engar líkur.

• Hversu líklegt er, þegar ég rölti niður Laugaveg og geng framhjá fyrrgreindum búðum, að ég stökkvi inn í sömu erindagjörðum. Tja, þær eru a.m.k. talsvert meiri en ef ég væri að rúnta á bíl þessar leið.

• Hversu líklegt er, þegar ég keyri niður Laugaveginn, að ég finni laust stæði þar, hvað þá í einhverri umtalsverði nálægð við þá verslun sem ég ætla inn í.

• Hversu oft, þá er ég keyri á bíl niður í bæ, legg ég við sjálfan Laugaveginn en ekki í einhverjum hliðargötum við hann eða bílastæðahúsum. Tja, það er ekki oft.

• Hvaða gagn gerir það raunverlega verslun í götunni að hægt sé að keyra hana í gegn?

• Hversu hentugt er það í raun fyrir þá sem ætla að versla niðrí bæ að geta keyrt niður allan Laugaveginn?

• Á þeim kafla sem lokunin er ráðgerð, frá gatnamótunum við Vitastíg niður að gatnamótunum við Skólavörðustíg eru eingöngu 17 bílastæði við Laugaveg sjálfan. Hvað munar um þau?

Síðustu ár hefur það færst í vöxt að fólk vilji sitja við útiborð þegar veðrið er sæmilegt. Nokkrir veitingastaðir hafa reynt að koma upp einhverri slíkri aðstöðu en það eru yfirleitt nokkur borð alveg við vegginn, oní gangandi umferð við hliðina á bílaumferðinni. Ef bílaumferðin hverfur eykst væntanlega plássið undir þessa aðstöðu. Má ekki telja líklegt að fleiri leggi leið sína upp og niður Laugaveginn og staldri jafnvel við? Verða ekki einhver margfeldisáhrif af þessu? Meira pláss fyrir fólk til að staldra við -> fleira fólk sem staldrar við -> fólk eyðir auknum tíma við götuna = fleira fólk sem stoppar = aukin verslun? Eða er ég alveg að misskilja?

Það eru ekki margir sem lesa þennan blogg og væntanlega allir þeir hlynntir að gera Laugaveginn að göngugötu. Svo ég fæ væntanlega engin svör við þessum spurningum.

Röfl...

Video-bloggur nr. 6

Video-bloggur nr. 5

Video-bloggur nr. 4

Sigurðarmál

Það er komið að Sigurðarmálum.

Minnugir lesendur bloggsins sjá nú kannski að hin árlega vorumfjöllun er óvenju seint á ferð í ár. Hún hefur yfirleitt komið í miðjum mars en nú er liðið smá á apríl. Ég reit reyndar á Facebook 22. mars: „Fokk! Ég held að vorið hafi verið að detta inn.“ Það varð vissulega breyting á veðrátttunni um það leyti en hún var nú samt óskaplega takmörkuð. Það er kannski hægt að segja að það hafi farið hægt af stað þann daginn. Þetta er samt nokkuð síðar, kannski viku síðar en yfirleitt og umskiptin sumsé hægari. En ég ætla að segja að vorið sé komið hér í Gautaborg. Og þó fyrr hefði verið. En þetta er enn það ómerkilegt að það kallar ekki á vorvísu strax.

og enn einn póstur

Hjörtur Scheving leitar sér að íbúð og sendir fyrirspurn við auglýsingu á netinu. Hann sendir sjálfum sér afrit (öll heldur mér):

Vi har lyst til å se nærmere på denne boligen, er det mulighet å komme på visning?
Hilsen
Hjörtur Scheving


Hann fær svar um hæl:

Hei.

Det skal vi få til.
Kan du sende over litt info om deg/dere som er interessert?
Når kan du evt flytte inn om den skulle passe?
Passer det med visning på dagtid?

--
Med vennlig hilsen
Utleiemegleren Homansbyen