Í gær

Ég fór sum sé á ACLC fund í gær. Svona til að reyna að sanna það fyrir mér og öðrum að ég væri nú þrátt fyrir allt málvísindamaður. ACLC Stendur fyrir Amsterdam Center for Language and Communication. Eða eitthvað álíka. Jú - þarna var kona - frá Ítalíu sem hélt því fram að sambanburðuaraðferðin í sögulegum málvísinum væri byggð á röngum forsendum. Hún var heppin að hafa ekki verið slátrað að fyrirlestrinum loknum.

Nema hvað ég fór svo í borrelið á eftir fyrirlestrinum, sem er raunverulega ástæðan fyrir að flestir mæta á fyrirlestrana, sem eru á hverjum föstudegi. borrel er sum sé svona almenn áfengisdrykkja á göngum málvísindadeildarainnar.

Endaði á restaurant með nokkrum kvenkyns doktorsnemum í málvísindum ásamt einum kennara út táknmálsfræði, ósköp vinalegur, skeggjaður, samkynhneigður og smámæltur þjóðverji. Sem sagt hann, ég og stelpurnar. Það er voða notalegt að fara svona út með homma og sex stelpum. Maður fær alla athyglina og er ekkert að óttast um samkeppni.

Verst hvað þetta var allt saman pokalegt fólk. En við hverju býst maður svo sem af doktorsnemum í málvísinum... Nema gaurinn. Hann var töff. Enda leðurhommi.

Annars fór ég svo bara heim eftir að hafa komið við á kokkteilbar ásamt liðinu. Ákvað að forða mér þegar liðið fór að dilla sér við ABBA og Frank Sinatra.

Svona eru dagar mínir, sjúkir en fagrir.

Eftiráaðhyggja

Mér sýnist að skrif mín, sem í eðli sínu eru sjálfhverf, séu mestmegnis farin að þróast yfir í nöldur um hegðan og siði annarra annars vegar og upphafningu sjálfs míns hins vegar. Ég tel þetta ekki slæma þróun, þvert á móti.

Lesandi góður. Þú getur litið á þessa færslu sem örstutta sjálfsskoðun. Eða sjálfskoðun. Bíðum við. Hvers vegna að skrifa blogga, eða blogga? Er það til að aðrir getir lesið hugsanir mínar eða er það svo að ég geti lesið hugsanir mínar? Sjálfsfróun egósins kannski?

En það sem vakti upp þessar vangaveltur var einkum lestur minn á síðu Nýhilfólks sem er reyndar aðalefni þessarar færslu. Ég lít svo sem ekki á mig sem skáld þó skáld sé ég vissulega betra en mörg ungskáldin sem kjósa að kalla sig "skáld". Ljóð öskra ungskáldin. Ungu skáldin yrkja kvæði án þess að geta það. En það er önnur saga. Það sem fer í taugarnar á mér, svona eins og bókmenntafræði og stúdentapólitík, er fólk sem kýs að kalla sig skáld af því að það er svo djöfulli ófrumlegt, þó haldandi að það sé frumlegt, að standa uppi á sviði og öskra: Typpi, píka hóra, ég er að klóra mér í pungnum, sprungnum og útúrstungnum því veröldin er bara hórmang. Eða eitthvað álíka. Ögraögraögra, segja ungu "skáldin" ef ég set "ríða" nógu oft í ljóðið mitt þá er það töff. Get a life segi ég nú bara, and a job! Aumingjar.

Nei - eini maðurinn sem komst upp með að geta kallað sig skáld fyrir að segja ríða nógu oft var dagur enda var hann snillíngur.

Auðvitað má alveg tala um ríðingar og brund í skáldskap. Það getur meira að segja verið bara fallegt stundum. En þessi undarlega þörf fyrir að velta sér endalaust upp úr brundi og kúk á ekkert skylt við skáldskap. Að ögra er ekki að yrkja. Hins vegar. Að yrkja er að ögra. En þetta skilja ungskáldin ekki því þau sjá ekki framfyrir eigin standpínu. Og það er ekki af því af því að það sé svo stórt á þeim typpið. Nei, það er af því að öll þessi sjálfsfróun hefur gert þau blind.

En auðvitað á þetta ekki við öll ungskáldin eða Nýhilistana. Mörg hver eru þau ágætis skáld. Bara ekki jafngóð skáld og hann ég.

Ég sit hér. Jú, ég sit yfirleitt þegar ég slæ eitthvað inn á tölvuna. Ég gæti þó alveg eins staðið.

En hvað um það ég á að vera að skrifa útdrátt (takið eftir að ég segi útdrátt en ekki úrdrátt - það ku vera réttur málskilningur eins og ernae nefnir það) úr kaflanum The French Nouvelle Vague and Hollywood. En ég kem engu á blað. Prófessorinn, Rob Kroes, sem einmitt skrifaði kaflann sem ég á að skrifa um, heimta að við skilum útdrætti úr öllum köflum og greinum sem við lesum fyrir tíma. Svo á hverjum þriðjudegi og annan hvern föstudag vakna ég snemma til að skrifa útdrætti en dettur aldrei neitt í hug fyrr en hálftíma fyrir fyrirlesturinn og hamra þá einhverja steypu niður á blað. En athugið þetta: Við hvern einasta útdrátt frá mér hefur Prófessorinn merkt Very Interesting Points!!! Svo ég hef engar áhyggjur. Þetta er bjútíið við það að vera í kjaftafagi. Þú bullar bara eitthvað og notar soldið af gáfulegum orðum og spyrð spurninga á borð við: En hvað á hann Í RAUN OG VERU við með kúltúrisk áhrif eða Getur verið að það sé ekki í raun sjálfmyndin sem verður fyrir áhrifum heldur sjálfsímyndin? Svona rugl hefði maður ekki komist upp með í málvísindunum. Ekki það að þau séu svo klippt og skorin. Nei, heldur sjá menn þar í gegnum svona orðalengingar og útúrsnúninga. Það var einmitt ástæðan að ég hafði svona lítið tolerans fyrir bókmenntafræðinni á sínum tíma. Mestmegnis rugl fannst mér. Fattaði ekki bjútíið við að þrugla eitthvað óskiljanlegt blaður um exístens og dekadens og skert sjálf og föðurímyndir og sjá hlustendur kinka kolli og klóra sér í hökunni, ekki af því að þeir eru sammála, heldur af því að þeir skilja ekki boffs af því sem þú sagðir en þora ekki að viðurkenna það.

Ekki misskilja mig. Mér finnst medistudies alveg frábært fag. Mér finnst bara asnalegt að það er ekki tekið mark á manni nema að maður hlaupi í kringum kjarna málsins eins og köttur í kringum heitan graut. Komm on - get tú ðe poínt pípol.

Soldið erfitt að vera alinn upp í kjarnyrtu umhverfi málvísindanna. Hefði átt að tileinka mér meir í aðferðum bókmenntanna.

Helvíti gott hvernig Þórólfur sparkar í punginn á Vilhjálmi Þ. á leiðinni út.

Ekki er ég mikið íþróttafrík eða bílaáhugamaður. En ég er dálítill formúlueittpervert. Minn maður þar er Jacques Villeneuve - ég held með honum og því liði sem hann er í. Það voru erfiðir tímar þegar hann ákvað að láta reyna á hæfileika sína með BAR-liðinu. Sem betur fer hætti hann þar enda er það eins og að láta Tiger Woods slá bolta með svalaröri að láta Kanadíska meistarans keyra um á BAR-dollunni. Hjartað tók kipp þegar Villeneuve hann hljóp í skarðið fyrir Trulli í síðustu keppnum fyrir Renault.

Nú er gamli villingurinn kominn til Sauber og verður með þeim næstu tvö keppnistímabil. Ég hef enn alla trú á fyrrum heimsmeistaranum, hann er ekki bara góður ökumaður heldur er hann líka töffari og eins og allir vita hef ég mikið dálæti á töffurum. Nú er bara að vona að Sauber séu með almennilegan vagn fyrir Villeneuve að bruna á.

Þetta var nördaskapur mánaðarins. Nú held ég áfram að vera bara töffari.

"Honum hélst kannski illa á konum en hann gat að minnsta kostið eldað góðan mat".

Þetta verður líklega skrfað um mig í minningargreinum í framtíðinni. Eða verða mælt af vörum einhvers vina minna í samræðum í erfidrykkjunni. En er þetta alveg rétt. Ég þarf ekkert að fara leynt með það. Ég er góður kokkur er lásí elskhugi. En leiðin að hjarta konunnar er ekki í gegnum magann, svo mikið er víst því það hefi ég reynt til þrautar.

Tom Petty - Ég hlustaði á Tom Petty og skrifaði grein um Arafat. Tom Petty - jú - alltaf lærir maður eitthvað nýtt að meta. Ætli ég setji ekki diskinn bara aftur í ganga. Free Falling kallinn minn það er málið.

Sá í gær hiemildarmynd um Derrida. Kallinn rokkar. Blessuð sé minning hans. Nýja hetjan mín. Ekki endilega vegna skrifa hans sem eru óþolandi torf. Heldur bara af því að hann var töffari! Eins og ég. Ég með nýju heimagerðu klippinguna mína. Sem er töff.

Nóg þessari sjálfsdýrkun. Í bili.

Catmasterinn er, sýnist mér að íhuga Amsterdamjól ásamt frændunum. Enda er nú Katzið hálfgert frændi. Það fer að þéttast um fólk á dýnugólfinu hjá mér. Sem er fjör. Hvað var Eiríkur Orri annars að spá? Hvað með Finn? Og Hullann?

Póst klassísk kvykmynd er það sem To Die For er svo sannarlega

Jú - presentasjón í dag hjá mínum. Náði að sannfæra samnemendur mína um að To Die For væri sannanlega og það sem mikilvægara er prófessor Thomas Elsaesser einnig. Sem er gott því ég studdist einmitt við theóríu hans er ég analíseraði myndina. Jú, prata ég ekki íslensku lengur. Jæja - hvers vegna þarf ég það annars hér í útlandinu?

Annars er ég að spá að hætta í þessu námi mínu enda, samkvæmt mokkinum, er það fáttnýtt og tilgangslaust. Já, farinn í eitthvað gagnlegt eins og, tja, sálfræði, svo ég geti rukkað auma mannssál 6000 kall fyrir að segja honum að drekka rauðvín við svefntruflunum og að sorg sé taugalífeðlisfræðileg viðbrögð við trauma. Jú, það lýst mér á!

Eitthvað hefur stafsetning mín fjarið fjandans til ef marka má síðustu færslu. hvað er td með þessi tvö enn í þofalli af morgunn? þar á náttla bara að vera eitt enn eins og allir vita

en til andskotans með það eníveis... skiftir ekki fjandans máli... ég held bara áfram mínu striki

er ekki frá því að í morgun hafi verið frost. það var frostmorgunn. kominn tími til

Það er bara þannig. Nú er smá stund milli stríða (svo sem tvær klst) svo máksi ég hamri inn stuttri ferðasögu.

Jú það var sum sé fyrir nokkru að ég lagði í ferðalag um Norðurlönd, amk hluta þeirra. Fyrsti áfangastaður var KÖBEN hvar tóku á móti okkur, því við vorum jú tvö á ferð, ég og Ms. Notley, danska parið Christian og Louise. Að vanda hafði Cristian legið sveittur við skipulagningu og hafði dregið upp á kort það markverðasta sem sýna átti mér og Ms. Notley. Ég sá fljótlega að túrinn átti að vera sá nokkurnvegin sami og ég fékk er ég heimsótti þau hjónaleysi í ágúst sl. En hvað um það til Danaveldis var maður kominn og þá yrði bara gert eins og Daninn segði.

Í köben hitti ég líka hana systur mína. Og tvíburasystur hennar, Kristínu. Þær voru í hefðbundu fjöri og sýndu Dananum hvernig íslensk drykkjumenning er. Stóribróðir horfði á klökkur af stolti yfir litlusystur. Var mér svo formlega boðið í mat til þeirra tveggja næsta dag. Mér leist nú svo sem vel á að kíkja í heimsókn en vissi ekki alveg hvernig ég ætti að taka þessu með matarboðið, en létti þó þegar ég heyrði að vinur þeirra, Tandri myndi sjá um eldamennskuna!

Og jú eftir að hafa eytt deginum í venjubundinn útsýnistúr Christians um Danska húsagerðalist, auk þess að hafa farið á ríkislistasafnið til að sjá konu pissa í glas og drekka svo hlandið, hélt ég í matarboðið. Þetta er reyndar höll sem þau búa í þarna, eitthvurt ofsalegt bákn, og ósköp huggulegt. Jú, maturinn var góður og bjórinn nógur.

Þriðja dag í Köben. Hinn hefðbundni hjólatúr C&L að afloknum dönskum frokosti. Megnið af deginum fór þó í vandræði mín við að koma hjólfáknum hennar Louise upp á Norreport þar sem það púnteraði hjá mér á leið minni til BjarkaHildarogHrafkellsAra. Jú, fjölskyldan á Solbakken skyldi nú heimsótt. Og það var gert. Og það var gaman. Hrafnkell Ari er myndarmenni hið mesta og fékk athygli gestsins og annarra heimilismanna eftir því. En farið var nokkuð snemma af þeim bænum því snemma skyldi haldið næsta morgunn til Stokkhólms.

Það var og gert og var ég Staddur í Hólminum nokkru fyrir hádegi og fljótlega eftir það hitti ég Sigurð Nokkurn Ólafsson sem gert hafði sér erindi á Aðalbrautarstöðina einmitt til að sækja mig. Hafði Sigurður látið vaxa sér skegg nokkurt í stíl þýsk/amerískra klámmyndaleikara. Var hann hinn stoltasti og sagði mér, á meðan hann leiddi mig um Stokkhólmsborg að hann hefði nú einkum gert þetta til að stríða Gunnhildi. Sú kona beið okkar í eldhúsinu þegar við komum loks, eftir heljarinnar labbitúr, á Mariatorger. Kvöldið fór svo í stutta viðkynningu á hverfisbörunum en af mesta hófi því næsta morgunn skyldi snemma haldið til Helsinki.

Það var og gert og var ég staddur í Helsinki, sem ég uppgötvaði mér til skelfingar í flugtaki að er kölluð Helsingfors á sænsku, eftir að hafa setið af mér enska útgáfu af ferðaáætlun fluvélarinnar og var fullvissaður um að við værum þrátt fyrir allt á leið til Helsinki og lent í Helsinki og tekið rútu í miðbæinn var ég sem sagt staddur í Helskinki skömmu fyrir hádegi. Það beið mín ungur karlmaður, myndarlegri en djöfullinn, örður nafni Hreggviður. Við skáluðum í belgískum bjór og svo var tekið til við að þramma, en því var ég svo sem orðinn vanur frá Stokkhólmi og Köben.

Heimsókn mín í Finnlandi einkenndist svolítið af stríðsáhuga okkar Hregga. T.a.m. skoðuðum við eyjum eina fallega með eindæmum en við sáum fátt annað en myndarlegar fallbyssur sem gegnt höfðu veigamiklu hlutverki í Krímstríðinu. Einn fórum við seinna í ferðinni á stríðsmynjasafn þeirra Finna. En hápunkturinn í Finnlandsferðinni, fyrir utan að hitta hin gríðarlega vel heppnuðu Hreggviðsbörn, Ronju og Grím og hans frú, Annkukku, var náttla Saunabarinn. Jú, við Hreggviður, sem ætlaði heldur betur að bæta mér upp heimsóknir á hverfisbarina kvöldið áður, fórum snemma miðvikudagskvölds á ein alflottasta bar sem ég hef komið á. Tja, barinn sjálfur er nú kannski ekkert spennandi en herbergin tvö sem hann hefur að geyma bakatil eru mögnuð. Við gengum inn í kjallarabúlu í skuggasundi í Helsingfors. Laumulega göngum við á barinn og Hreggi blikkar barþjóninn og tilkynnir að við séum komnir í Saunu. Barþjónninn lítur flóttalega í kringum sig, grípur stærðarinnar lykklakyppu af snaga við barinn og biður okkur um að elta sig. Það fór um litla fuglshjartað mitt þegar við vorum leiddir inn bakatil á barnum en að sama skapi gladdist ég þegar ég sá dýrðina sem opnuð var fyrir okkur. Eins og klippt út úr senu í einu klámmyndinni sem ég hefi séð: Lillabláir veggir og leiðurstólar frá sjöundaáratugnum umhverfis sófaborð sem reyndir vera GULLFISKABÚR. Inn af því herbergi sturtuklefi of inn af honum Saunan. Tvo tíma máttum við eiga þarna saman tveir, ískápur fullur á bjór og sjónvarp og gettóblaster. Í miklum spenningi rifum við Hreggi okkur úr fötunum og hlupum allsberir og ofsaglaður beint inn í Saununa. Jú, Hreggi fær fjórtán prik í kladdann fyrir þessa hugmynd. Eftir Saunu tók við ofsafengið djamm með viðkomu á fínum veitingastað hvar maðurinn í fatahenginu komplimentaði okkur fyrir átfittið (Hreggi, maður sem kann sig, hafði Dressað okkur upp í tilefni kvöldsins.)

Hvað um það. Lýsingu á djamminu má líka fá hjá Hreggviði. Dagurinn eftir fór svo mestmegnis baráttu innyfla minna við þynnkuna - og fluferð til Stokkhólms.

Þangað voru komin Helga S. og Sölvi B. Það þýddi bara eitt. Nú skyldi Djammað. Mestmegnis djammið fór þó reyndar fram kvöldið eftir, að lokinni dagsferð um Vaxholm og bústað sendiherrahjónanna í Stokkhólmi, á á heimili Sigga og Gunnhildar, sem höfðu boðið allnokkrum íslendingum, tja, amk man ég eftir þremur gestum. vel lukkað partý sem endaði á nookuð heitum orðaskiptum um baráttuaðferðir femínista á íslandi. Þar setti ég mig á háan hest að vanda þegar ég hefi fengið mér full mikið í glas. En Sigurður Ólafsson kom og stillti til friðar, enda er maður að mennta sig í slíku og hefur án efa gripið tækifærið fegins hendi.

Laugardagur minn fór svo í vangaveltur um hvort ég myndi yfir höfðu komast úr landinu. Í öllu partýstandinu hafði ég gleymt að bóka mér far til baka. Það reddaðist þó án mikilla vandræða og fyrir vikið fékk ég að ferðast á fyrsta farrými í lestinni frá Stokkhólmi til Köben.

Í köben biðu mín sem fyrr Christian og Louise, sem höfðu ráðgert mikið fyllerý með vinum sínum handa mér. Ég kíkti svo sem í partýið og reyndi að bera mig mannalega en ofurþreyta eftir vikuferðalag fór þó að sækja á mig. Eftir að hafa sýnt það og sannað að ég gæti í raun drukkið eins og heljarmenni og hlotið að launum aðdáun vina þeirra, sér í lagi bráðhuggulegrar vinkonu, var mér fylgt heim og háttaður. Það er ekki að spyrja að gestrisninni á þeim bænum.

Næsta dag var það Rotterdam og svo Amsterdam og svo var sofið í tíu ár.

Myndir af þessu fara að birtast um leið og ég finn mér eitthvað drasl til að hýsa myndirnar.

Halló - það er mánudagur. Ekkert meir um það að segja

Systir mín er með síðu á vef til lykke! Hún er í henni Köben.

Ég ákvað sum sé að skoða myndina To Die For sem póstklassíska kvikmynd. Hún hefur fimm lög af söguþræði (layers of narration) óvenjuleg sjónarhorn svo sem koddaskot (pillow-shots) og ofanhöfuðsskot (over head skot). Hún lýsir kynhverfum heimi og veltir upp spurningum um sjónvarpsvædda veröld auk þess hún er full af rennandi táknum.

Nágrannakona mín, sú er við Mic deilum með klósti og sturtu og forstofu, er laglaus, lagleg en laglaus. Hins vegar þykir henni ósköp skemmtilegt að raula með geislaspilaranum sínum. Þegar hún byrjar þá ríst ég yfirleitt umsvifalaust upp og sæki mér bjór í ísskápinn. Ég veit ekki hvað það er en þetta garg hennar kveikir þennan rosalega bjórþorsta hjá mér. Þess vegna sit ég hér og pæli í pósklassískum kvikmyndum með bjór í hönd.

skál fyrir því

segi ég brosandi - því þrátt fyrir allt er ég bara nokkuð sáttur sáttur sáttur

"hjartaskerandi saga og fyrir alla foreldra sem eiga börn"

jahá!

Halló halló halló! Á ekki að hleypa inn. Mér var sagt að það væri sjóv!

Ég á að flytja fyrirlestur á næsta miðvikudag. Um póstklassíska kvikmynd. Ég þarf því að finna mér póstklassíska kvikmynd til að horfa á, greina og kynna. Er þegar búinn að skoða Bram Stoker's Drakula, To Die For og Trainspotting. Veit einhver um góða Póst-klassíska kvikmynd fyrir mig að skoða.

Hún þarf helst að:

vera gerð eftir 1994
hafa magfaldan söguþráð og/eða brot á eðliegu streymi á tíma
lýsa sjálfsvitund um eigin strúktúr
drepa á málefnum um kynþætti, kyn, eða mannslíkamann
lýsa breytilegum/síð-nýlendu/alþjóðavæddum heimi
uppfull af rennilegum táknum
innihalda óvenjuleg sjónarhorn ómöguleg fyrir mannlegt sjónarmið

veit einhver um slíka mynd

Þetta voru víst um 20 þús þarna á Dam torgi í gær. Ekki í þögn heldur með læti eins og borgarstjórinn bað um. Við Haukur vorum í miðjum minningarmótmælunum á veitingastaðnum okkar. Við náðum að verða helvíti hívaðir á púlstaðnum okkar líka. Hauki þakka ég fyrir innlitið. Ég ber þess merki í dag. Skrokkur minn emjaði er ég rak hann á fætur í dag. En andinn var hnarreistur að vanda og hélt sér vakandi yfir sýningu á myndinn One fine day.

Þeir verða þrír prinsarnir sem hingað koma um jólin. En er pláss fyrir prinsa - og prinsessur.

Djöfull hata ég ég Bush maður. við Haukur reyndum að skola honum niður í gær. Gekk ekki.

Thad eru liklega allir svo uppteknir af thessu eldgosi ad enginn hefur heyrt um mordid sem var hjer i morgunn. Hann Theo van Gogh, kvikmyndaleikstjorann fraikni vara bara drepinn. Bara eltur uppi a hjolinu sinu, skotinn nidur og svo stunginn med kjothnif, bara hjerna i henni Austuamsterdam. Svona er thessi heimur. Vildi bara svona lata ykkur vita thar sem ekki heyrist mukk um thetta a Islandinu. Minningarathofn a Damminu klukkan 19:30 a eftir. Maksi jeg leidi Haukinn thangad. Hann verdur a ferd hjer eftir orfaar min. ed ad fara ad hitta hann a centraal nuna. Bless.

Það hefur verið staðfest. Guðlaugur Jón und Steinmahl hafa tryggt sér flugmiða í jólafrelsið í A'dam. Mér skilst að Finnurmagnússon.com og og litli trommuleikarinn hafi hugann fastan við slíkar áætlanir ogso. Þetta þýðir aðeins eitt. Það verða íslensk jól á Prinsasíkinu. Þá fyrst ber Prinsengracht nafn með rentu.

Ég iða í skinninu og drengirnir mega eiga von á góðu enda er aðfangadaskvöld í A'dam yndisleg upplifun. Í fyrra komst ég í svo gott jólaskap að ég gaf róna 10 evrur og við brostum báðir út að eyrum og ég galaði til hans Merry Christmas mijn vriend!

Þess má geta að nóg verður af andskotans plássinu hér um jólin. Amk tvö laus herbergi og svo íbúðin mín tilvonandi sem mun standa laus frá 23. desember. Hljómar ekki illa, hmm?

Það hefur verið staðfest. Guðlaugur Jón und Steinmahl hafa tryggt sér flugmiða í jólafrelsið í A'dam. Mér skilst að Finnurmagnússon.com og og litli trommuleikarinn hafi hugann fastan við slíkar áætlanir ogso. Þetta þýðir aðeins eitt. Það verða íslensk jól á Prinsasíkinu. Þá fyrst ber Prinsengracht nafn með rentu.

Ég iða í skinninu og drengirnir mega eiga von á góðu enda er aðfangadaskvöld í A'dam yndisleg upplifun. Í fyrra komst ég í svo gott jólaskap að ég gaf róna 10 evrur og við brostum báðir út að eyrum og ég galaði til hans Merry Christmas mijn vriend!

Svona rétt um það leyti sem ég hafði lært á Albert Heijn á de Dam þá breyttu þeir sjoppunni. Það mun líklega taka mig ár að finna út úr skipulaginu í henni núna. Það er annars alveg merkilegt hvað Hollendingar kunna ekki að skipuleggja matvöruverslanir. Kerfið þeirra, ef þeir hafa annars ettihvað kerfi, virðist vera svona útlitslegt. Já, appelsínur og kjóklingur líta svipað út. Setjum það saman. Eru ekki baunadósir í svipuðu lagi og pulsa - það fer þá saman í hillu.

Rugl. Og það er ekki eðlilegt hvað mér gengur alltaf ill að finna ger í þessum búllum. Og þar sem ég er svo þrjóskur að vilja ekki biðja um hjálp þá eyddi ég hálftíma í gersleit.

Annars er von á ferðasögu á næstunni. Nú verð ég hins vegar að fá mér brauðsneið með sinnepi. Og: Von er á fjölmenni hingað um jólin. Amk ef Finnur, Gulli, Þorri, Steinn, Védís og Kristín gera hugmyndir sínar að veruleika. En þó ef aðeins helmingurinn kæmi yrði það hín besta jólaveisla.

Hjörtur